Charakterystyka stylu thumb|left|200px|Strona z rękopisu Prawo miejskie dla Głubczyc z 1421 W twórczości Jana z Żytawy dominującą cechą jest linearyzm i graficzność kompozycji. Używane barwy są chłodne, matowe i czyste, a forma uproszczona. W jego palecie znajdowały się takie barwy i ich odcienie jak błękit nieba i azuryt oraz zieleń miedziowa, seledynowa i oliwkowa, cynober, kraplak, jasny róż, szarość popielata lub niebieskawa, wrzosowy fiolet, gorąca żółcień i ochra. Za pomocą tylko kilku powyższych barw tworzył swoje barwne kompozycje miniatur, przy czym zachowywał zasady symetrii oraz kontrastów barwnych i walorowych. Figury i płaszczyzny wyraźnie odznaczał linią, a w kontrastowych zestawieniach płaszczyzn barwnych, które tworzyły zamknięte przestrzenie wnętrz, umieszczał postacie ludzkie. Jego kompozycje cechuje stateczność i symetria, podkreślające wyraziście piony (np. iluminacja Zmartwychwstanie w Antyfonarzu klarysek wrocławskich). Wzorców dla swoich prac Jan z Żytawy szukał również w iluminatorstwie franko-flamandzkim, co szczególnie widoczne jest w Brewiarzu R 166, gdzie stworzył niezwykły krajobraz ogrodu Oliwnego.