rozbudowano kościół o południową nawę boczną, wykonano także nowy dach oraz okna od wschodu i zachodu. Pierwotnie jakaś konstrukcja znajdowała się też przy północnej ścianie nawy głównej, jednak nie jest znane jej przeznaczenie.
Kościół zbudowany był na planie krzyża i składał się z nawy o długości ok. 40 m, prezbiterium o długości ok. 15 m i dwóch ramion transeptu, każde o długości ok. 12 m. Kościół kryty był dwuspadowym dachem, a dobudówki (w tym zakrystia) płaskim. Nad skrzyżowaniem naw znajdowała się ośmioboczna wieża, licząca ok. 20 m, z czterema dzwonami.
W 1291 pochowano przed ołtarzem kościoła Eleonorę z Prowansji, wdowę po królu Henryku III, która kilka lat przed śmiercią wstąpiła do tutejszego klasztoru. Tu także zakonnicą była jej wnuczka Maria, córka króla Edwarda I, zmarła w 1311.
W 1539 klasztor został rozwiązany, a kościół zaczął pełnić funkcję anglikańskiego kościoła parafialnego. Z dachu zerwano ołów, który sprzedano, rozebrano też w 1541 iglicę. W pierwszej połowie XVIII w. przebudowano południową ścianę transeptu.