Po I rozbiorze Polski nadal służył w wojsku koronnym, uzyskując stopień pułkownika JKM, ciesząc się w wojsku znacznym autorytetem. Dedykowano jemu zbiór lekkich wierszyków: „Złe i Dobre, wierszem opisane, bo zbierana drużyna: o wojnie, miłości i o przypadkach, które w czasiech i okoliczności wypadały”, wydany w Przemyślu b. r. (po 9 maja 1786)Radosław Grześkowiak, Amor curiosus. Studia o osobliwych tematach dawnej poezji erotycznej, Warszawa 2013, s. 11-46.. Odznaczony został Orderem Św. Stanisława.
Był osobą bardzo dobrze wykształconą, władał wieloma językami, między innymi tureckim i włoskim, stąd kasztelanowa kamieńska Katarzyna Kossakowska, proponowała jego włączyć do planowanej w 1789 roku misji dyplomatycznej do Turcji nowo powołanego posła nadzwyczajnego Franciszka Piotra Potockiego.
W 1782 roku, razem z braćmi Mikołajem Sabbą, Ignacym i Stanisławem, legitymował się w Lwowskim sądzie ziemskim oraz został członkiem Stanów GalicyjskichPoczet szlachty Galicyjskiej i Bukowińskiej, Lwów 1857, s. 172..
W ostatnich latach swego życia osiadł w Piadykach na PokuciuKrzysztof Ślusarek, Drobna szlachta w Galicji 1772–1848, Kraków 1994., gdzie wiódł spokojne życie u boku swej trzeciej żony. Łożył znaczne środki na cele charytatywne, m.in. na utworzony w Wiedniu w 1815 roku „Nowy Fundusz dla Ces. Austr.