Przebieg buntu 240px|thumb|SMS „Gäa” w porcie Cattaro, ok. 1915–1918 Niedostatki zaopatrzenia, kary dyscyplinarne i niskie morale przyczyniły się do buntu, który wybuchł 1 lutego 1918 roku. Buntownicy zajęli krążowniki pancerne SMS „Sankt Georg” i SMS „Kaiser Karl VI” oraz SMS „Gäa”. Bunt rozszerzył się na instalacje portowe i stację wodnosamolotów w Kumborze, lecz nie objął wszystkich jednostek w porcie. M.in. zabito I oficera krążownika „Sankt Georg” (kmdr por. Egon Ritter Zipperer von Arbach).
Około 400 marynarzy uczestniczących w buncie założyło komitet, który objął dowodzenie. Komitet przedstawił żądania zapewnienia lepszego wyżywienia, dodatkowych urlopów i więcej czasu wolnego podczas służby na okrętach, buntownicy domagali się również pokoju bez aneksji terytorialnych (propozycja Rosji), wprowadzenia zasad demokracji i prawa narodów do samostanowienia (w odpowiedzi na czternaście punktów Wilsona). Przywódcy podjęli próbę powiadomienia o buncie założyciela ruchu socjaldemokratycznego w Austrii Victora Adlera (1852–1918) i węgierskiego polityka Mihálya Károlyiego (1875–1955), do których informacje jednak nie dotarły.