Walczył w jej szeregach aż do wkroczenia do Łodzi wojsk sowieckich w 1945 roku.
Ukończył studia na Akademii Medycznej w Łodzi i na Uniwersytecie Zuryskim. Po studiach związał się z Akademią Medyczną we Wrocławiu. W latach 1964–1976 był Kierownikiem Katedry i Kliniki Psychiatrii we Wrocławiu. Zainicjował jej współpracę ze Światową Organizacją Zdrowia Psychicznego i Uzależnień Lekowych w Genewie. Założył również w Klinice pierwszy w Polsce telefon zaufania. Telefon rozpoczął działalność 14 czerwca 1967, całodobowo dyżury pełnili w niej lekarze etatowi Kliniki kierowanej przez Bukowczyka m.in. dr Teresa Fiszer i dr Krystyna Wilczkowska. Do Łodzi powrócił w 1975 roku i objął Katedrę Psychiatrii tamtejszej, macierzystej Akademii Medycznej. Był członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.
W stanie wojennym swe doświadczenia przekazywał grupie związanej z Biuletynem Łódzkim, który współredagował. W 1983 roku, razem z księdzem Janem Sobczakiem zorganizował Instytut Teologiczny skupiający nauczycieli wywodzących się z grupy Obecność, opierającej swoją działalność na samokształceniu. W latach 80. uczestniczył w spotkaniach Stronnictwa Wierności Rzeczypospolitej z Wojciechem Ziembińskim w Warszawie. Brał także czynny udział w działaniach Konfraterni Literackiej w Łodzi obok m.in.