Wacław Banaszkiewicz (ur. 15 września 1872 w Krasnymstawie, zm. 18 stycznia 1931) – tytularny pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Wacław Banaszkiewicz był synem Józefa i Petronelli z domu SeroczyńskaSabakowie [Dostęp 2018.11.18]. W Zamościu ukończył progimnazjum, a w 1893 szkołę junkierską w Odessie. W 1909 w Brześciu Litewskim na kursie strzelniczym dla kapitanów uzupełnił kwalifikacje wojskowe.
Od 22 stycznia 1890 jako ochotnik służył w armii rosyjskiej. Służbę rozpoczął od 67 Tarutyńskiego pułku piechoty, w którym później doszedł do stanowiska zastępcy dowódcy pułku. Od 1 sierpnia 1914 do 8 lutego 1915 przebywał na froncie, gdzie został ranny. Po kuracji od 10 sierpnia 1915 do 31 sierpnia 1917 skierowany do pracy sztabowej, a następnie od 8 września 1917 do 1 stycznia 1918 powrócił na front. Dłuższy czas przebywał w rodzinnym Krasnymstawie.