Maack, Frobenius i Weyersberg dopatrywali się w przedstawieniu postaci wpływów egipsko-syryjskich czy mezopotamskich. W 1947 roku wąwóz badał francuski ksiądz i geolog Henri Breuil (1877–1961), który wskazywał na wpływy śródziemnomorskie i egipskie, natomiast jego asystentka Mary Boyle (1881–1974) widziała wpływy kultury kreteńskiej. Taka interpretacja wpisywała się w ówczesne przekonania kolonizatorów, że tego rodzaju sztuka nie mogła zrodzić się wśród Buszmenów. Późniejsze badania wykazały lokalne pochodzenie malowidła, a jego wiek szacowany jest na ok. 1500 lat.
Breuil, jako jedyny z badaczy, uważał postać za kobietę, co odzwierciedlają jego szkice. W 1948 roku nazwał malowidło „Białą Damą z Brandbergu”. Nazwa przyjęła się pomimo tego, że późniejsi badacze opisywali „Damę” jako postać z członkiem, trzymającą w ręce łuk i strzały – atrybuty myśliwego, które nie pojawiają się w przedstawieniach kobiet. Jedna z interpretacji przedstawienia z „Białą Damą” mówi o scenie inicjacji młodzieńca.
W 2002 roku region Brandbergu został wpisany na namibijską listę informacyjną UNESCO – listę obiektów, które Namibia zamierza rozpatrzyć do zgłoszenia do wpisu na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Stanowiska sztuki prehistorycznej w Afryce Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Namibii Kategoria:Kultura w Namibii