Dzieło zostało docenione także przez niemieckie i polskie środowisko warmińskie, dzięki czemu mógł drukować następne artykuły m.in. w „Zeitschrift für die Geschichte und Altertumskunde Ermlandes”, głównym organie Warmińskiego Stowarzyszenia Historycznego, jak też liczne recenzje. Ulrich Fox szczególną estymą darzył ostatni niemieckiego biskupa warmińskiego Maximiliana Kallera (1880–1947), który pozostawał dla jego dawnych diecezjan postacią wręcz kultową. Toteż i Ulrich Fox nie mógł pogodzić się z jego ostrą krytyką. Uważał, że biskup warmiński Maximilian Kaller darzył sympatią język polski i popierał posługiwanie się nim w nabożeństwach, lecz na skutek zmieniającej się sytuacji językowej w poszczególnych parafiach musiał wprowadzać nowe regulacje. Biskup Kaller bardzo długo występował przeciwko zakazowi używania języka polskiego, którego domagało się państwo narodowego socjalizmu oraz próbował ograniczyć ten zakaz do parafii miejskich.