Potrzeba toczenia wojny na wyniszczenie była rozumienia wśród wyższych dowódców, ale nie wśród żołnierzy, których frustrowały ogromne poświęcenia w obliczu nikłych korzyści terytorialnych. W 1916 roku Cadorna odniósł bardziej wymierne sukcesy, gdy armia włoska przeprowadziła udany kontratak podczas bitwy pod Asiago, a następnie zdołała zdobyć Gorycję. Rezultaty, które charakteryzowały bitwy nad Isonzo jesienią 1916 roku okazały się jednak niezadowalające.
W listopadzie 1916 roku Cadorna, w drodze rozporządzenia, wprowadził stosowanie kary dziesiątkowania w celu stłumienia domniemanych buntów, które mogłyby podważyć stabilność armii. Zdaniem gen. Antonino di Giorgio, popartym przez Komisję Śledczą Caporetto, stosowanie dziesiątkowania okazało się „bezsensownym środkiem «ślepej słabości», który często – zbyt często – kończył się atakiem na niewinnych” i „brutalnym działaniem, którego nic nie może usprawiedliwić”. Komisję Śledczą zaniepokoiła możliwość, że kara mogła być też stosowana w celu eliminacji rywali do awansu na niższych szczeblach dowodzenia.