W grudniu 1942 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej wojsk pancernych i zmechanizowanych w Kazaniu, od września 1943 do czerwca 1944 był zastępcą dowódcy batalionu czołgów 219 Brygady Pancernej 1 Korpusu Zmechanizowanego Frontu Stepowego/2 Frontu Ukraińskiego w stopniu kapitana, biorąc udział w wyzwalaniu Charkowa, Biełgorodu, Krzemieńczuka i forsowaniu Dniepru. W nocy na 2 października 1943 wraz z 30 czołgami sforsował Dniepr w obwodzie dniepropetrowskim, dowodząc trwającą trzy dni bitwą pancerną z Niemcami, w której batalionu odparł 19 niemieckich kontrataków i zadał wrogowi duże straty. 24 czerwca 1945 brał udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. W 1947 ukończył Wojskową Akademię Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych, był dowódcą batalionu czołgów i zastępcą dowódcy pułku czołgów w Białoruskim Okręgu Wojskowym, w 1962 zakończył służbę w stopniu pułkownika. Później pracował jako inspektor w wydziale organizacyjnym Prezydium Rady Najwyższej Baszkirskiej ASRR, a 1966-1992 dyrektorem drukarni przy Radzie Ministrów Baszkirskiej ASRR, po rozpadzie ZSRR był aktywnym członkiem Biura Komitetu Weteranów Wojny i Służby Wojskowej Republiki Baszkortostanu, gdzie przewodniczył sekcji Bohaterów Związku Radzieckiego i polowych kawalerów Orderu Sławy.