Jak potwierdza w swoich pamiętnikach lider targowiczan Stanisław Szczęsny Potocki, wszystkie teksty wymyślił dyplomata kurlandzki w Warszawie Karol Henryk Heyking. Autorką projektu była zaś Józefina Amelia z Mniszchów Potocka, żona Szczęsnego Potockiego, uczennica działającego na dworze Stanisława Augusta Poniatowskiego malarza Antoniego Zygmunta Albertrandiego, brata stryjecznego Jana Chrzciciela Albertrandiego, kustosza królewskich zbiorów medali i rycin.
Emisję talara przeprowadzono według ordynacji z 1787 r., która przewidywała bicie 83,5 złotych (107/16 talara) z grzywny kolońskiej czystego srebra. Wykorzystano krążki srebrne próby 813, o średnicy 42 mm i masie 27,57 grama (zawartość czystego srebra – 22,401 grama). Według rocznych sprawozdań mennicy warszawskiej w 1793 r. wybito 1699 talarów.
Początkowo planowano emisję na poziomie 30 tys. sztuk. Zakładano, że monety te zastąpią w obiegu talary portretowe Stanisława Augusta Poniatowskiego, pomimo tego, że z dniem 24 lipca 1792 r.