Później pełnił stanowisko instruktora do prac wychowania fizycznego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I.
Reprezentując AZS Warszawa zdobył brązowy medal w mistrzostwach Polski w szermierce edycji 1927, startując w konkurencji szpady. W tym samym roku reprezentując 1 Pułk Lotniczy zdobył mistrzostwo Wojska PolskiegoDziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 6 lipca 1927 r., s. 295.. Zaangażował się także w boks, szkoląc wielu bokserów w Poznaniu, a potem w Warszawie (Ośrodek WF i Varsovia). Uprawiał też pięciobój nowoczesny.
Nade wszystko spełniał się w pilotażu lotniczym, często wykonując ryzykowne i karkołomne akrobacje. Kilkukrotnie jego odważne ewolucje skutkowały upadkami.
6 września 1927 uczestnicząc w manewrach ćwiczeń międzydywizyjnych 122 Eskadry Myśliwskiej, pilotując maszynę Spad 61C1 o numerze 1-241, podczas wykonywania ewolucji uległ wypadkowi na lotnisku ćwiczebnym w Ostrowcu Świętokrzyskim odnosząc obrażenia. Zmarł po przewiezieniu do szpitala w Ostrowcu tego samego dnia. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 157-4-3,4).
Był żonaty z Kazimierą z domu Szałkiewicz.
Upamiętnienie 19 marca 1928 został pośmiertnie mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 25.