W 1792 został kanonikiem wileńskiej kapituły katedralnej. W 1793 odmówił proponowanego mu stanowiska rektora Szkoły Głównej Litewskiej. W 1793 biskup wileński Ignacy Jakub Massalski mianował go biskupem pomocniczym wileńskim. Zrezygnował wówczas z etatu profesora.
W czasie insurekcji kościuszkowskiej był kierownikiem Wydziału Instrukcji Deputacji Centralnej Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zobowiązał się kształcić bezpłatnie sieroty po poległych powstańcach.
Po śmierci bpa Massalskiego w 1794 wybrany na administratora diecezji wileńskiej. Zarządzał nią do wyboru nowego biskupa w 1798. 1 czerwca 1795 papież Pius VI prekonizował go biskupem pomocniczym wileńskim oraz biskupem in partibus infidelium echinuskim. W sierpniu 1798 przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa inflanckiego i piltyńskiego Jana Kossakowskiego.
W 1800 został członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Zmarł w Wilnie 4 grudnia 1803 i pochowany został na cmentarzu przy kościele św. Stefana.
Bibliografia
GCatholic
Kategoria:Biskupi katoliccy zaboru rosyjskiego Kategoria:Biskupi wileńscy Kategoria:Członkowie Deputacji Centralnej Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Duchowni katoliccy – szlachta I Rzeczypospolitej Kategoria:Kanonicy wileńskiej kapituły katedralnej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Wileńskiej Kategoria:Polscy biskupi jezuiccy Kategoria:Urodzeni w 1735 Kategoria:Zmarli w 1803