Pisał również na temat możliwości wnioskowania: „Zapisy ruchów oka wskazują, że obserwator zwraca szczególną uwagę tylko na pewne elementy występujące na zdjęciu (…) Ruch oczu odzwierciedla procesy myślowe człowieka; dlatego też, wnioski obserwatorów na temat myśli badanych, towarzyszących badaniu danego bodźca, mogą w pewnym zakresie opierać się na analizie ruchu gałek ocznych. Na podstawie tych zapisów łatwo jest ustalić, które elementy przyciągają spojrzenie obserwatora (i w konsekwencji skupiają jego myśli), w jakiej kolejności i jak często”.thumb|320px|Okulograf użyty przez Yarbusa do badań nad ruchem gałki ocznej.
W 1970 roku wzrosła ilość badań z wykorzystaniem eye trackingu, zwłaszcza badań dotyczących procesów czytania. Dobry przegląd badań w tym zakresie wykonał i opisał Rayner.
W 1980, Marcel A. Just i Patricia A. Carpenter sformułowali mającą duże znaczenie hipotezę „The Eye-Mind Hypothesis”, głoszącą, że „nie występują znaczące opóźnienia pomiędzy tym, co jest spostrzegane a tym co przetwarzane”. Ida Kurcz i Anna Polkowska (1990), pisząc o tej hipotezie używają określenia: „hipoteza o natychmiastowości przechodzenia informacji od oka do umysłu”.