Tam też 3 lipca głównodowodzący Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Anton Denikin ogłosił rozpoczęcie ofensywy, której celem miało być zdobycie Moskwy i obalenie bolszewickiej Rady Komisarzy LudowychJ. D. Smele: The „Russian”..., s. 124.. W opracowanym przez Denikina planie ofensywy znalazły się jednak nie tylko wytyczne dotyczące marszu na stolicę Rosji i uderzenia na miasto, ale również koncepcja zajęcia Kijowa i południowej Ukrainy z Chersoniem, Mikołajowem i Odessą.
Ofensywa Sił Zbrojnych Południa Rosji na Ukrainie rozpoczęła się w lipcu 1919 r. uderzeniem na dwóch kierunkach: z Lebiediani i Achtyrki w kierunku Połtawy z perspektywą dalszego marszu na Romodan i Kijów oraz z Jekaterynosławia w kierunku Znamianki, Jelizawietgradu i HumaniaM. Suprunenko: Istorija..., s. 419.. Połtawa została zajęta 31 lipca, biali posuwali się dalej na zachód i południe, nie napotykając poważniejszego oporu – utworzone wcześniej po wkroczeniu Armii Czerwonej na Ukrainę w 1919 r. struktury władzy radzieckiej rozpadły sięP. Kenez: Red Advance..., s. 44., tym bardziej, że przeciwko nim (i równocześnie przeciwko Denikinowi) wystąpiły również oddziały zwolenników niepodległej Ukrainy. 9 sierpnia 1919 r. Politbiuro WKP (b) nakazało komisarzowi spraw wojskowych Lwu Trockiemu utrzymać za wszelką cenę Kijów i Odessę.