Zamierzała ofiarować najcenniejszą część swojej kolekcji narodowi polskiemu z przeznaczeniem na wzbogacenie odbudowywanego Wawelu, jednak zbiory ostatecznie przekazała Muzeum Narodowemu w Krakowie, Muzeum Techniczno-Przemysłowemu w Krakowie, Muzeum Etnograficznemu w Krakowie i Muzeum im. Jana III we Lwowie. Część jej zbiorów zasiliła Muzeum Wielkopolskie w Poznaniu, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, Muzeum Podolskie w Tarnopolu, Bibliotekę Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
W 1909 podarowała szereg obrazów malarzy lwowskich do utworzonej w 1907 Galerii Obrazów we Lwowie, a w 1922 kolekcję obrazów malarzy lwowskich i biedermeierowskich dzieł sztuki do Muzeum Narodowemu im. Jana III we Lwowie.
Była urzeczona Huculszczyzną. Ratowała od zniszczenia stare przedmioty z cerkwi w Małopolsce Wschodniej (skupowała usuwane podczas remontów fragmenty ikonostasów, świeczniki, krzyże i obrazy). Swoją bogatą huculską kolekcję (około 100 lichtarzy majolikowych i rzeźbionych w drzewie, kilkadziesiąt krzyży, kilkadziesiąt zgard huculskich, haftów, figur, obrazów, słupów) ofiarowała w 1911 krakowskiemu Muzeum Etnograficznemu, mającemu siedzibę na Wawelu.