Kolejny projekt myśliwca pokładowego, Vought F7U-1 Cutlass (ang. kordelas), w przeciwieństwie do mało ambitnego projektu Pirate’a, okazał się zbyt ambitny. Konstrukcja samolotu w układzie bezogonowym, inspirowanym prawdopodobnie konstrukcjami niemieckiej firmy Arado, również nie sprawdziła się. Otrzymano samolot o równie miernych osiągach jak poprzednik. Prawie dwadzieścia pięć procent wszystkich samolotów tego typu uległo wypadkom, a resztę po krótkiej służbie wycofano, choć niektóre egzemplarze miały za sobą tylko pięćdziesiąt godzin lotów.
Trzeci projekt firmy Vought, oznaczony jako V-383, zbudowany zgodnie z wymaganiami marynarki z września 1952 roku, myśliwiec pokładowy, zdolny osiągnąć prędkość Mach 1,2, charakteryzujący się dużą zwrotnością i dobrymi charakterystykami lądowania na pokładach lotniskowców, został przedstawiony do konkursu wraz z siedmioma innymi konstrukcjami. Wygrał projekt Voughta jako rewolucyjny i najbardziej obiecujący. Marynarka wyraziła zainteresowanie także wersją rozpoznania fotograficznego V-392.