Podczas nieobecności Ludwika Orleańskiego pełnił rolę zarządcy Normandii, a po jego koronacji na króla Francji, został pierwszym ministrem. 17 września 1498 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Sisto. Brał udział w negocjacjach z papieżem dotyczących unieważnienia małżeństwa Ludwika XII i Joanny Walezjuszki, które zakończyły się pomyślnie dla króla. W 1499 roku podpisał traktat z Wenecją, a rok później po rewolcie Ludwika Sforzy w Mediolanie, przyjechał do Vercelli, odbił księstwo i wysłał uwięzionego Il Moro do Francji. Ludwik XII nadał mu hrabstwo Lomello i wysłał na kampanię wojenną do Neapolu. W 1501 roku został mianowany legatem we Francji. Juliusz II potwierdził jego legację we Francji i mianował go legatem ad vitam w Awinionie. W 1504 roku d’Amboise koronował Annę Bretońską na królową Francji, a trzy lata później towarzyszył Ludwikowi XII w podróży do Genui, by stłumić powstanie. W 1508 roku uczestniczył w spotkaniu papieża z cesarzem Maksymilianem, którzy podpisali traktat Ligi w Cambrai. Kardynał zmarł 25 maja 1510 roku w Lyonie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1460 Kategoria:Zmarli w 1510 Kategoria:Francuscy kardynałowie XV wieku Kategoria:Kardynałowie z nominacji Aleksandra VI Kategoria:Francuscy kardynałowie XVI wieku