po północnej stronie Świnicy czy Giewontu położone jest ono dużo niżej, do czego przyczynia się silne zacieniające działanie tych potężnych masywów górskich.
Cechy charakterystyczne piętra alpejskiego zespół grzbietów i stoków w Tatrach Zachodnich i zespół cyrków glacjalnych w Tatrach Wysokich wierzchowiny przechodzą w stoki skalne lub skalno-pokrywowe (Tatry Zachodnie) stoki i ściany skalne zakończone piargiem (Tatry Wysokie) dno dolin pokryte morenami lub materiałem koluwialnym (materiał z obrywów skalnych i zsuwisk) średnie temperatury od 0 do -2 stopni Celsjusza około 250 dni pokrywy śnieżnej w roku wody spływają powierzchniowo i głębinowo procesy odpadania, zsuwania, obrywy skalne transport w lawinach śnieżnych
Roślinność piętra alpejskiego Zdominowana jest przez niskie murawy tworzące tzw. hale. Inny jest skład gatunkowy tych muraw na podłożu granitowym, a zupełnie inny na wapiennym. Na podłożu granitowym murawę tworzą głównie sit skucina, boimka dwurzędowa, kostrzewa niska, mietlica skalna. Już w drugiej połowie lata kępy situ skuciny czerwienieją, nadając grzbietom czerwonawe zabarwienie (od tego właśnie pochodzi nazwa Czerwonych Wierchów). Na podłożu wapiennym zaś dominuje sesleria tatrzańska i kostrzewa pstra.