28 września/11 października 1905 odznaczono go Orderem św. Jerzego IV klasy i awansowano na pułkownika. Dowodził później 264. Loryjskim Pułkiem Piechoty (od 1907 do 1911), 203. Suchomskim Pułkiem Piechoty (od 1911 do 1914) oraz 1. brygadą 2. Dywizji Grenadierów (1914). Awansowany na stopień generała majora został 16/29 kwietnia 1914. 29 lipca/11 sierpnia 1914 został mianowany dowódcą 2. brygady 1. Dywizji Piechoty (mobilizacja przed wybuchem I wojny światowej). Brał udział w walkach na terenie Warmii. W wyniku fatalnego dowodzenia oddziały rosyjskie poniosły tu liczne klęski i ogromne straty w ludziach. Formacja Sajczuka została rozbita przez niemiecką 3. Rezerwową Dywizję Piechoty Kurta von Morgena pod Olsztynkiem, a jej resztki wycofały się pod Mierki i starły potem z Niemcami pod Gryźlinami. Dalszy odwrót odbywał się w stronę Jabłonki oraz jeziora Omulew, gdzie rosyjskie dowództwo straciło jakąkolwiek kontrolę nad oddziałami, które albo poddawały się wrogowi, albo samodzielnie i chaotycznie przedzierały poza okrążenie. Do niewoli dostali się wszyscy znaczący dowódcy, z których ostatnim był Sajczuk.