Zapiersie ma słabo wyniesiony wyrostek międzybiodrowy i zwykle dwie pary dołków za biodrami. Odnóża samców mogą mieć guzki lub kolce na krętarzach przedniej pary oraz ząbki, kolce lub wygięcia na goleniach przedniej i środkowej pary. Spośród pięciu widocznych, luźno połączonych sternitów (wentrytów) odwłoka te od drugiego do czwartego są podobnych długości i łącznie tak długie jak pierwszy.
Narządy rozrodcze samca odznaczają się obecnością dodatkowego wewnętrznego sklerytu o łukowatym kształcie, parą apofiz zespolonych na ⅓ swych długości oraz tęgim, silnie zesklerotyzowanym i słabo zakrzywionym edeagusem, niekiedy z nieco rozgałęzionym płatem środkowym. Często w endofallusie występują tęgie kolce. Samica ma wydłużoną, co najmniej częściowo zesklerotyzowaną torebkę kopulacyjną, mały i błoniasty zbiornik nasienny oraz bardzo drobne gruczoły dodatkowe.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zasiedlają Palearktykę i północną część krainy orientalnej: Indie, Nepal i Mjanmę. W Polsce występuje tylko D. denticollis (zobacz też: wygłodkowate Polski).
Systematyka Rodzaj ten wprowadził w 1829 roku Pierre-André Latreille. Należą doń gatunki:
Przypisy
Kategoria:Wygłodkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1829 roku