Wcześniej, 5 kwietnia, został mianowany arcybiskupem koadiutorem Salzburga, a władanie diecezją, na zasadzie sukcesji objął siedem lat później. Początkowo wsparł synod w Pizie, jednak następnie wziął udział w obradach V soboru laterańskiego. 8 sierpnia 1519 roku został podniesiony do rangi kardynała prezbitera, zachowując kościół tytularny na zasadzie pro hac vice. 24 sierpnia przyjął święcenia kapłańskie, a dzień później – sakrę. Walnie przyczynił się do elekcji Karola V, a po Sejmie Rzeszy w Wormacji w 1521 roku zaoponował przeciwko propozycjom reformy Marcina Lutra, nakłaniając cesarza do podjęcia kroków wobec augustianina. W 1524 roku zakazał publikacji i kazań Lutra oraz nadzorował wykonywanie edyktu wormackiego. W 1525 roku negocjował traktaty wiedeńskie, które umożliwiały aneksję Czech i Węgier do Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Potępił powstanie chłopskie w Niemczech i dla załagodzenia nastrojów proluterańskich powołał mentora Lutra, Johanna von Staupitza, na duchownego w katedrze salzburskiej. Rozwiązywał także kilka innych sporów na drodze dialogu z królem Ferdynandem I.