Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. 29 marca 1949 przybył do Argentyny i tam osiadł. Tam był właścicielem fabryki ciężkiego sprzętu aparatów i instrumentów elektrycznych. Jednocześnie zaangażował się w działalność wielu organizacji o charakterze społecznym, religijnym, kombatanckim, charytatywnym i niepodległościowym. Był organizatorem i przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego w Argentynie. Uzyskał stopień harcmistrza. Podczas V Zjazdu Okręgu ZHP 15 kwietnia 1956 w Buenos Aires został wiceprzewodniczącym zarządu. Był czynnym członkiem Związku Polaków w Argentynie, w 1952 został referentem młodzieżowym, później był prezesem tej organizacji. Był prezesem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Argentynie. Jako reprezentant tego oddziału w listopadzie 1976 uczestniczył w Walnym Zjeździe Federacji Światowej SPK w Londynie. W 1966 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień porucznika artylerii. Działał w Skarbie Narodowym. Udzielał się także w chórze im. Chopina. Przystąpił także do emigracyjnego Koła Lwowian.
Jako prezes Związku Polaków w Argentynie w 1978 został przyjęty na audiencji przez papieża Polaka, Jana Pawła II. Był żonaty z Wandą, miał dwie córki. Zmarł 31 grudnia 1979 w Buenos Aires„Kultura” nr 3/1980, s.