Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. W 1947 wspólnie z żoną Genowefą był organizatorem pierwszego zlotu harcerskiego w angielskim Southrop. Od 1948 przebywał w Argentynie, gdzie zorganizował harcerstwo w Águila Blanca-Merlo pod Buenos Aires. Od 1955/1956 wraz żoną i synem przebywał w Stanach Zjednoczonych, osiedlając się w Hartford. Tam w 1956 jako podharcmistrz wraz małżonką założył wraz z nią koedukacyjną gromadę zuchów. Działał na rzecz harcerstwa. Był jednym z redaktorów oraz administratorem czasopisma „Znicz. Wiadomości Harcerskie”, oficjalnego organu informacyjnego Zarządu Okręgu Związku Harcerstwa Polskiego w Stanach Zjednoczonych. Czynnie działał w Stowarzyszeniu weteranów. Pełnił funkcję prezesa Koła Oddziałowego 18 LBS w Stanach Zjednoczonych. Od 1 marca 1972 był przewodniczącym Komitetu Obrony Cmentarza Orląt Lwowskich w Connecticut. 15 sierpnia 1976 w Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown dokonał odsłonięcia płaskorzeźby i urny z ziemią z Cmentarza Orląt Lwowskich. Z jego inicjatywy została wykonana urna-wotum z wygrawerowanymi nazwiskami 131 poległych żołnierzy 18 LBS, którą w 1983 poświęcono na Jasnej Górze. Był autorem publikacji pt. Z ziemi włoskiej do Polski. 18 Lwowski Batalion Strzelców, wydanej w 1984. W 1984 został mianowany harcmistrzem.