Po zakończeniu wojny, jako były oficer Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika. U kresu wojny w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. W wojnie z bolszewikami 1920 walczył, jako adiutant dywizjonu jazdy Detachementu rtm. Abrahama. Za swoje czyny otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. Został awansowany na stopień porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień rotmistrza ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1923, 1924 był oficerem 14 Pułku Ułanów we Lwowie. Z dniem 31 lipca 1927 roku został przeniesiony w stan nieczynny, bez prawa do poborów, z jednoczesnym przeniesieniem z 14 puł. do kadry oficerów kawalerii. Z dniem 31 lipca 1928 roku został mu przedłużony stan nieczynny na dalszych 12 miesięcy.
Razem z żoną wyjechał do Chile. 3 grudnia 1927 w stolicy kraju Santiago został wybrany utworzonego wówczas Ogniska Polskiego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego.