Zajęła 5. miejsce w biegu na 200 metrów na mistrzostwach Europy w 1962 w Belgradzie, a sztafeta 4 × 100 metrów z jej udziałem została w finale zdyskwalifikowana. Na kolejnych mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie wywalczyła brązowy medal w sztafecie 4 × 100 metrów (która biegła w składzie: Wira Popkowa, Bolszowa, Ludmiła Samotiosowa i Renāte Lāce). Startowała również na tych mistrzostwach w biegach na 100 metrów (odpadła w eliminacjach) i na 200 metrów (odpadła w półfinale).
Zwyciężyła w sztafecie 4 × 1 okrążenie (w składzie: Bolszowa, Galina Bucharina, Tatjana Tałyszewa i Popkowa) oraz w sztafecie szwedzkiej 1+2+3+4 okrążenia (w składzie: Bolszowa, Popkowa, Tatjana Arnautowa i Nadieżda Sieropiegina) na europejskich igrzyskach halowych w 1967 w Pradze.
Była mistrzynią ZSRR w biegu na 100 metrów przez płotki w latach 1965–1967 oraz halową mistrzynią ZSRR w biegu na 60 metrów w 1967.
Ustanowiła rekord świata w sztafecie 4 × 200 metrów (w składzie: Lāce, Masłowska, Itkina i Galina Popowa) czasem 1:35,1 14 lipca 1963 w Moskwie.
Dwukrotnie poprawiała rekordy ZSRR w sztafecie 4 × 100 metrów do wyniku 44,5 s (16 lipca 1961 w Moskwie).