Korpus nawowy jest dwuwieżowy, razem z partią wieżową nakryty dwuspadowym dachem. Kilka lat temu fasada z (do tej pory) dwukondygnacyjnymi, kwadratowymi wieżami i wysokim trójkątnym szczytem, ozdobionym ślepym okulusem w promienistej glorii, nabrała nowego wyglądu. A to za sprawą nowych wież - nieco wysuniętych przed lico fasady, z arkadowymi prześwitami, zwieńczonych cebulastymi hełmami. Dzięki okapowemu daszkowi biegnącemu w poprzek wież i szczytu fasada (tak jak i wieże) zyskała dodatkową kondygnację. Na kalenicy korpusu od wschodu wznosi się czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Okna zamknięte są półkoliście, w profilowanych opaskach.
Wnętrze jest kryte stropami, nawa główna i prezbiterium kolebkowym, nieco obniżonym nad zamknięciem, natomiast nawy boczne, zakrystia i kruchta płaskimi. Nawy boczne są wąskie, oddzielone od nawy głównej rzędami słupów (wysokich, czworobocznych, o zwężających się ku górze cokołach i płaskich trójkątnych głowicach z rzeźbionym motywem tzw. zakopiańskiego słońca), które tworzą rodzaj arkad. Do zachodniej ściany nawy przylega chór wsparty na dwóch kwadratowych filarach. Ozdabia go parapet z profilowanym gzymsem. Nawa główna otwiera się na nieco niższe prezbiterium trójbocznym łukiem tęczowym.