W 1910 roku obiekt został formalnie wydzierżawiony ZON TT na okres 99 lat. Wówczas też rozpoczęto jego doposażanie, w tym dostosowując schron do warunków letnich. Dopiero w 1911 roku do budynku wstawiono prycze, które ustawiono na całej długości jednej z izb. Dzięki temu w szałasie nocować mogło jednocześnie do dziesięciu osób (choć zdarzało się, że w rzeczywistości gości było nawet dwukrotnie więcej). Okiennice i drzwi obito grubą cynkowaną blachą, zabezpieczając je metalowymi sztabami zamykanymi na potężne kłódki. Do środka wstawiono też żelazny piec, a do głównego obiektu dobudowano drewutnię. Dopiero w 1912 roku urządzono drugą, większą izbę położoną na prawo od wejścia, która jednak była bardzo zimna i korzystano z niej jedynie w ostateczności, niekiedy urządzając w niej spiżarnię. W tym samym czasie wytyczono ścieżkę prowadzącą do schroniska z Hali Smytniej.