А.G. Zarubin, V.G. Zarubin: Без победителей. Из истории Гражданской войны в Крыму, Symferopol 2008, s. 264..
Tatarzy dysponowali wówczas bardzo skromnymi siłami. Dysponowali pułkiem kawalerii (dowódcą był płk M. Petropolski) i pułkiem ułanów (płk. A. Biarslanowy) oraz pułkiem piechoty „Urjet” (por. J. Ablajew, od 23 grudnia – por. Nagajew). Trzeci pułk kawalerii, złożony z Greków i Rosjan zamieszkujących półwysep, był dopiero w fazie tworzenia. Ponadto sformowano batalion piechoty greckiej, oddział Żydów oraz roty ormiańską i polską. Od 24 grudnia czyniono starania nad sformowaniem baterii lekkiej artylerii. Uzupełnieniem tych sił było kilku zagranicznych lotników dowodzonych przez francuskiego płk. Montero. W sumie było to jednak tylko ok. 1000 żołnierzyA. Papakyn: Татарские воинские формирования в Крыму (ноябрь 1917 – январь 1918 гг.) [w:] „Military Крым” nr 15 (2010), s. 22-24.. Mimo to siły tatarskie przystąpiły do rozbrajania znajdujących się na półwyspie oddziałów, które nie uznały zwierzchnictwa tatarskiego Dyrektoriatu – jednostek dawnej armii Imperium Rosyjskiego, zrewolucjonizowanych zbrojnych grup marynarzy oraz oddziałów opowiadających się za przynależnością Krymu do państwa ukraińskiegoA. Szyrokorad, Riewolucija i grażdanskaja wojna w Krymu, Wiecze, Moskwa 2017, , s. 35..