polskiego zamówienia przez prywatną mennicę w Birmingham, produkcję pozostałej części, tj. szt., przeniesiono w następnym roku do mennicy Royal Mint w Londynie – na tych złotówkach umieszczono datę 1925.
Pierwsze monety jednozłotowe pojawiły się w kasach bankowych dopiero 19 stycznia 1925 r. Monety te z datami 1924 i 1925 nie były jednak długo w użyciu. W 1927 r. obniżono parytet złotego, co wiązało się z obniżeniem zawartości czystego srebra w monetach obiegowych. W związku z tym emisje złotówek z lat 1924 i 1925 systematycznie wycofywano – ostatecznie stało się to 31 grudnia 1932 r.
Zgodnie z Rozporządzeniem Prezydenta RP z 1927 r. w sprawie zmiany ustroju pieniężnego w miejsce pełnowartościowych srebrnych monet jednozłotowych w obiegu miała pojawić się złotówka bita w niklu o masie 7 gramów i średnicy 25 mm. Przygotowując się do wprowadzenia nowej jednozłotówki Mennica Państwowa wybiła w 1928 r. serię czterech próbnych monet w małych nakładach w niklu (od 15 do 35 szt.) i w brązie (od 32 do 125 szt.). Ich projekty wykonał prowadzący dział medalierski Józef Aumiller, od 1925 r. kierownik artystyczny mennicy. Monety te miały tradycyjną kompozycję, a wieńce przedstawione na rewersach symbolizowały siłę i witalność (liście dębu) albo rolniczy charakter gospodarki państwa (kłos zboża, kwiaty).