Kościół ten uległ zniszczeniu podczas najazdu Wizygotów w 410 r. Kościół odbudowano, ale jego część zawaliła się już w 442 r. na skutek trzęsienia ziemi. Po kolejnej odbudowie zniszczyli go Normanowie w 1084 r. Inicjatorem ponownej odbudowy w XII w. był papież Paschalis II. W XII w. wybudowano również pierwsze dwa piętra kampanilii, a kolejne jej pięć pięter – w XIII wieku. Kampanila stoi na wielkich blokach pochodzących ze starożytnej świątyni boskiego Klaudiusza.
Wnętrze bazyliki przebudowano w latach 1715–1718, natomiast w 1950–1952 przywrócono kościołowi wczesnochrześcijański wygląd.
Kościołem opiekowało się podczas jego dziejów kilka zgromadzeń zakonnych. W 1448 r. został on powierzony jezuatom. Po likwidacji tego zgromadzenia (która miała miejsce w 1668 r.), opiekę nad świątynią przejęli oratorianie, a już w 1677 irlandzcy dominikanie, których z kolei zastąpili już w 1697 r. lazaryści. W 1773 roku papież Klemens XIV przekazał kompleks pasjonistom.
Architektura i sztuka Portyk bazyliki pochodzi z XII w., natomiast podparty jest kolumnami z wieku III. Portal flankowany jest przez dwa marmurowe lwy.