Według relacji proboszcza Andrzeja Płonki, w jej skład wchodziły wtedy: wieś Sieraków, Kowie, (obecnie należące do Wędziny), Molna, Jeżowa oraz Kuźnica Sierakowska. Parafia ta w roku 1720 liczyła 427 katolików i 10 luteran.
W wyniku zmian terytorialnych po I wojnie światowej i zmian granic, również zmianie uległ teren jurysdykcji biskupa wrocławskiego. W bulli papieskiej „Vixdum Poloniae unitas” z 28 października 1925 r. granice polityczne państwa niemieckiego na wschodzie stały się również granicami diecezji wrocławskiej. W ten sposób od diecezji na Górnym Śląsku oddzielono kilka archiprezbiteriatów i przydzielono je do nowo utworzonej diecezji katowickiej. Sieraków Śląski, jak to było u zarania jego dziejów, pozostał jednak przy diecezji wrocławskiej. Stan ten przetrwał aż do czasów, kiedy po II wojnie światowej zaczęła się tworzyć na ziemiach śląskich nowa organizacja zarówno polityczna, jak i kościelna. Na skutek zmiany przebiegu zachodniej granicy Polski z części dawnej diecezji wrocławskiej na Górnym Śląsku powstała nowa diecezja – opolska, obejmująca parafie 39 dekanatów, a wśród nich dekanat oleski. Obecnie więc parafia w Sierakowie Śląskim podlega władzy jurysdykcyjnej biskupa opolskiego.
Proboszczowie