W czasie, gdy nie istniało jeszcze harcerstwo ani kluby sportowe, Fleischmann zaoferował członkom stowarzyszenia różnorodny program zajęć pozaszkolnych odpowiadający zainteresowaniom i potrzebom młodych ludzi, m. in. ćwiczenia i gry sportowe, różne rozrywki, wycieczki krajoznawcze, zwiedzanie interesujących miejsc. Zachęcał także młodzież do udziału w uroczystościach patriotycznych i religijnych. Członkowie stowarzyszenia w dalszym życiu dochodzili do wysokich stanowisk i funkcji w życiu publicznym.
Po powrocie do Lwowa i po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został zatrudniony we lwowskim oddziale Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej do 1924. W tym czasie decyzją arcybiskupa obrządku ormiańskiego Józefa Teodorowicza otrzymał zadanie reaktywowania Bursy Ormiańskiej we Lwowie przy Zakładzie Naukowym im. dr Józefa Torosiewicza, która stanowiła schronienie dla uczniów tej narodowości, ale również dla Polaków. Zakład był określany przez uczniów jako „imderjot”, a Fleischman zyskał miano „Dyrektora”. W tym miejscu Fleischmann także dbał o wszechstronne wychowanie młodzieży.