22 sierpnia 1942 w rejonie Rżewa został ranny. Wykonał 346 lotów bojowych i stoczył 72 walki powietrzne, w których strącił osobiście 22 i w grupie 4 samoloty wroga.
Po wojnie do lutego 1946 dowodził eskadrą pułku lotnictwa myśliwskiego w Białoruskim Okręgu Wojskowym, od lutego do lipca 1946 leczył się w sanatorium w Gurzufie na Krymie, później dowodził eskadrą pułku lotnictwa myśliwskiego w Taurydzkim Okręgu Wojskowym, w czerwcu 1947 został zwolniony do rezerwy w stopniu majora. W 1953 ukończył Moskiewski Zaoczny Instytut Prawniczy, od lutego 1951 ponownie służył w armii, pracował w Głównym Sztabie Sił Powietrznych, był m.in. oficerem Wydziału Operacyjnego Sztabu Obrony Powietrznej Linii Przygranicznej, a w latach 1953–1956 oficerem i starszym oficerem w Zarządzie Bojowym Centralnego Punktu Dowódczego Obrony Przeciwlotniczej. Kolejno w latach 1956–1958 pracownikiem naukowym Wydziału Naukowo-Badawczego Sztabu Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Kraju, we wrześniu 1958 został zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika. Później pracował w przedsiębiorstwach obronnych.