Później leczył się w Sofii i Płowdiwie, w grudniu 1945 został zdemobilizowany jako inwalida wojenny drugiej grupy.

Po powrocie do domu ukończył technikum rolnicze i został agronomem w kołchozie, potem w rejonowym oddziale rolniczym, poza tym studiował zaocznie w Instytucie Rolniczym w Ałmaty, później pracował w zakładzie fermentacji tytoniu. Wówczas zaczął pisać wiersze, publikował m.in. w piśmie „Sowietskij Kazachstan”, w 1957 ukończył studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Ałmaackiego, pracował też w dziale przemysłowym gazety „Ałma-Atinskaja Prawda”, w 1958 opublikował swoją pierwszą książkę, cykl opowiadań Wiernieninskije rasskazy. W 1959 opublikował batalistyczne opowiadanie Małyj zasłon, a w 1963 powieść Czołgi idą rombem (wyd. pol. 1966), która przyniosła mu rozgłos; nasycił w niej epicki obraz wojny refleksją filozoficzną. W swojej twórczości często stosował retrospekcję, komentarze od-narratorskie i technikę montażu. Tematem wojny zajmował się też w powieści Wiorsty lubwi (1971) i w tetralogii Gody biez wojny (t. 1-4, 1975-1984). Był sekretarzem zarządu Związku Pisarzy ZSRR, w 1974 został redaktorem naczelnym czasopisma „Oktiabr”, który w 1978 opublikował powieść Anatolija Rybakowa Ciężki piasek;