W XV wieku miejscowość leżała na grobli kapitulnej, która była jedyną drogą łączącą Ostrów Tumski z lewobrzeżnym Poznaniem. Miasto to nazywano z powodu położenia Poznańską Wenecją. Obecnie po grobli nie ma żadnego śladu ponieważ stare koryto rzeki Warty zasypane zostało w 1968 w okresie PRLu.
Miejscowość była początkowo własnością szlachecką, a w wyniku darowizny od XV wieku stała się majętnością kościelną należącą do kapituły poznańskiej. W 1507 leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1455 należała w parafii św. Mikołaja ,,in Summo Poznaniensi”, w latach 1455-1477 i w 1484 odnotowana została w parafii św. Barbary w Chwaliszewie, a w 1484 ponownie w parafii św. Mikołaja.
Pierwszy zachowany zapis o Chwaliszewie pochodzi z dokumentu zapisanego po łacinie w 1401 i odnotowuje groblę w tej miejscowości. Według jego treści Jan Darmopych zapisał na swoim domu stojącym na grobli Chwaliszewo dla wikariuszy katedry poznańskiej czynsz roczny w wysokości połowy grzywny od sumy głównej 6 grzywien. W 1424 biskup oraz kapituła poznańska zostali zobowiązani m.in.