Później długo chorował w wyniku wyziębienia organizmu, po wyleczeniu 25 marca 1943 został dowódcą klucza 25 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej. 10 lipca 1943 „za niezdyscyplinowanie i pijaństwo” został zdegradowany do stopnia szeregowca. Później brał udział m.in. w walkach o Noworosyjsk. 21 września 1944 w walkach w rejonie Tallinna zestrzelił trzy samoloty wroga, jednak jego samolot został zniszczony. 8 maja 1945 na Łotwie odniósł swoje ostatnie zwycięstwo, zestrzeliwując dwa samoloty wroga. Łącznie w czasie wojny wykonał 385 lotów bojowych i stoczył 44 walki powietrzne, w których strącił osobiście 6 i w grupie 4 samoloty wroga. Sześciokrotnie palił się w powietrzu i tonął, a trzy razy uznawano go za poległego.
Po wojnie nadal służył w lotnictwie morskim, jednak 4 kwietnia 1946 sąd wojskowy Floty Bałtyckiej skazał go na 5 lat pozbawienia wolności, wydalenie ze służby i pozbawienie odznaczeń. Karę odbywał w Workucie. W listopadzie 1950 został zwolniony i wrócił do Leningradu, gdzie pracował w brygadzie konstrukcyjnej. W 1951 kara uległa zatarciu.