Przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza zarządu Polskiego Towarzystwa Dobroczynności, które stanowiło centrum życia społeczno-kulturalnego Polaków w regionie.

W 1908 roku zawarł związek małżeński z Rafaelą Woynicką, co prawdopodobnie przyczyniło się do jego związków z ziemią lidzką. Podczas I wojny światowej kontynuował karierę prawniczą jako ławnik Izby Sądowej w Sankt-Petersburgu. Równocześnie angażował się w sprawy Połocka, początkowo jako sekretarz ziemstwa powiatowego, a następnie jako prezydent miasta.

Był członkiem Kresowego Związku Ziemian, pielęgnując tradycje i obyczaje polskiego ziemiaństwa. Działał również w Związku Wojskowych Polaków organizując pomoc dla uchodźców wojennych przepływających przez Połock. Kandydował do rosyjskiej Konstytuanty z listy polskiej guberni witebskiej (13 października 1917). 30 listopada 1917 został mianowany komisarzem Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego.