Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 został ewakuowany do Kazania (do 1944), gdzie był również konsultantem naukowym fabryki syntetycznego kauczuku im. Kirowa i profesorem Wydziału Chemii Kazańskiego Uniwersytetu Państwowego. Od 1942 do końca życia kierował katedrą chemii koloidowej Wydziału Chemii Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa, w 1947 został członkiem Rady Technicznej Ministerstwa Przemysłu Materiałów Budowlanych ZSRR (do 1952), od 1945 jako pracownik Instytutu Chemii Fizycznej Akademii Nauk ZSRR prowadził badania nad plutonem, biorąc udział w opracowaniu broni atomowej. Od 1933 był członkiem korespondentem, a od 1946 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, w 1934 został doktorem nauk fizyczno-matematycznych. Napisał ok. 500 prac naukowych, monografii i publikacji, wypromował ponad 30 doktorów, w tym akademików. Od 1935 był członkiem kolegium redakcyjnego, a 1968-1972 redaktorem naczelnym pisma naukowego "Kolloidnyj Żurnal", współredagował też "Acta Physico-Chimica URSS" (1939-1947), "Izwiestija Akademii Nauk SSSR. Nieorganiczeskije Materijały" (1964-1972), "Chimija i żyzń" (1964-1972), "Nauka i Czełowieczenstwo" (1962-1972), "Inżenierno-Fiziczeskij Żurnal" i "Fiziko-Chimiczeskija Mechanika Materijałow" (1965-1972).