W 1939 roku kardynał Pietro Boetto erygował przy kościele w parafię.
Kościół radykalnie zmieniał swój wygląd na przestrzeni wieków na skutek licznych interwencji budowlanych; ostatnia miała miejsce w 1908 roku, kiedy odrestaurowano jego fasadę i wnętrze. 7 listopada 1942 roku, podczas ciężkiego bombardowania, kościół został w znacznej mierze zniszczony; poważnych zniszczeń doznał również klasztor. Kościół został przebudowany w latach 1945–1950 i rozbudowywany w latach 1964–1970. Po wybudowaniu w latach 1976–1977 nowej fasady został 7 czerwca 1980 roku konsekrowany przez kardynała Giuseppe Siri.
Architektura Dwuspadowa fasada, podzielona jest belkowaniem na dwie kondygnacje. Dolna kondygnacja jest rozczłonkowana pilastrami. Portal centralny flankują dwa wydłużone okna, oświetlające wnętrze. Pośrodku górnej kondygnacji znajduje się pojedyncze okno o nieregularnym kształcie.
Wnętrze Niewielkich rozmiarów wnętrze stanowi jedna nawa, sklepioną kolebkowo, ze stiukowymi dekoracjami w stylu rokoko i dużymi, bocznymi kaplicami bogatymi w detale z marmuru. Prezbiterium jest zakończone ma półkolistą apsydą.