Polityka wobec starzenia się populacji jest także określana jako polityka horyzontalna, która nie skupia się na działalności jednego, wybranego ministerstwa lub departamentu rządu. Polityka wobec starzenia się obejmuje współzarządzanie podmiotami publicznymi i niepublicznymi oraz techniki koordynacji na różnych poziomach społeczeństwa (mikro-, mezo- i makrostruktur). Polityka publiczna wobec starzenia się ludności jest także niekiedy określana jako "polityka senioralna", "polityka wobec starości" i "polityka wobec ludzi starszych"Tomczyk, Łukasz, Klimczuk, Andrzej, Aging in the Social Space, The Association of Social Gerontologists, Kraków, Białystok 2015; Klimczuk Andrzej, Modele wielosektorowej polityki społecznej wobec ludzi starych i starości w kontekście zmiany technologicznej, „Zarządanie publiczne” 2/2015, s. 41-53; Szatur-Jaworska, Barbara, Ludzie starzy i starość w polityce społecznej, "Aspra-jr", Warszawa 2000; Szatur-Jaworska, Barbara, Polska polityka społeczna wobec starzenia się ludności w latach 1971-2013, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2016; Woźniak, Zbigniew, Starość. Bilans – zadanie – wyzwanie, Wyd. Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 2016; Szatur-Jaworska Barbara, Błędowski Piotr, Dzięgielewska Małgorzata, Podstawy gerontologii społecznej.