Od marca 1942 do marca 1943 dowodził eskadrą 19 zapasowego pułku lotniczego w Nowosybirsku, potem eskadrą 518 myśliwskiego pułku lotniczego na Froncie Zachodnim, latem 1943 brał udział w operacji orłowskiej, w sierpniu 1943 podczas lądowania odniósł obrażenia i trafił do szpitala. Po wyleczeniu był dowódcą eskadry 518 myśliwskiego pułku lotniczego w Kuźniecku, a od marca do czerwca 1944 8 zapasowego pułku lotniczego w obwodzie saratowskim, następnie wrócił na front jako dowódca eskadry 291 myśliwskiego pułku lotniczego. Walczył na 3 (od czerwca do września 1944) i 1 Froncie Białoruskim (od listopada 1944 do maja 1945), uczestniczył w operacji witebsko-orszańskiej, mińskiej, wileńskiej, kowieńskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. Podczas walk był pięciokrotnie ranny, w końcu kwietnia 1945 stracił prawe oko. Wykonał 293 loty bojowe i stoczył 58 walk powietrznych, w których strącił osobiście 14 i w grupie 2 samoloty wroga. W sierpniu 1945 został zwolniony do rezerwy w stopniu majora, 1948-1952 był naczelnikiem aeroportu w Pietrozawodsku, 1952-1959 zastępcą dowódcą oddziału lotniczego ds.