Pełnił funkcję Dyrektora Departamentu Skarbu w Delegaturze Rządu na Kraj (1944).
Po II wojnie światowej brał udział pracach Rady Naukowej dla Zagadnień Ziem Odzyskanych. Później był doradcą w TASKO w Poznaniu, członkiem Kierownictwa i Zarządu Wojewódzkiego Banku Związku Spółek Zarobkowych w Poznaniu (1946–1947).
Pochowany na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu (kwatera III P-5-47).
Działalność naukowa Doktor Uniwersytetu Poznańskiego. Tytuł uzyskał w 1948 po obronie pracy pt.: Polityka finansowa Polski w latach 1946–1947. Habilitował się w 1960 na Uniwersytecie Poznańskim na podstawie pracy: Zagadnienia przebudowy systemu finansowego gospodarki narodowej.
Najważniejsze publikacje naukowe Spośród kilkudziesięciu, poza habilitacją to:
Kierunki polityki walutowej polski w okresie międzywojennej (PWN Warszawa – Poznań 1986), wyd. pośmiertne, Rozliczenia międzynarodowe (współautor) pod red. S. Rączkowskiego, PWE, Warszawa 1977), Systemy bankowe w gospodarce kapitalistycznej, (PWE, Warszawa 1974), Konsekwencje ekonomiczne Traktatu Wersalskiego dla Polski, [w:] Problem polsko-niemiecki w Traktacie Wersalskim, pod red. J. Pajewskiego, Poznań 1963), Międzynarodowe organizacje finansowe (PWE, Warszawa 1971).