W 1905 r. budynek kupił Liborius Otto, który uruchomił w nim cukiernię i kawiarnię „Otto” z własną piekarnią na zapleczu. W tym samym zapewne czasie (przypuszczalnie w związku z budową zupełnie nowej kamienicy na sąsiedniej posesji nr 3) do budynku dobudowano dodatkową prawą oś (dziewiątą), już czterokondygnacyjną, z balkonami. Dawny dach z charakterystycznymi lukarnami o owalnych otworach okiennych spłonął podczas pożaru sąsiedniej kamienicy nr 3 w końcu stycznia 1945 r., tuż po wyzwoleniu Katowic, i został zastąpiony obecnym, blaszanym. Elewacja frontowa w stylu historyzmu (eklektyzmu) z elementami neobarokowymi z 1890 r. zachowała się z minimalnymi zmianami do dziś.
Historia lokalu mały|lewo|244x244px|„Dzień i noc”|alt= Założycielem kawiarni był zamożny Liborius Otto pochodzący z Wiesbaden. Jak wielu innych Niemców, przyjechał z zamiarem zainwestowania w szybko rozwijające się Katowice. W 1905 r. kupił budynek i otworzył na parterze swojej kamienicy kawiarnię – „Cafe Otto”. Kawiarnia była przyozdobiona w stylu wiedeńskim. W środku znajdowały się ogromne kryształowe żyrandole, marmurowe stoliki oraz mahoniowa boazeria. Kawa i ciasta były podawane w porcelanowych filiżankach i talerzykach. W tamtych latach do kawiarni przychodziła głównie katowicka elita: urzędnicy miejscy, przedsiębiorcy i inteligencja.