W latach 1935–1939 był dyrektorem Wojewódzkiego Zakładu Higieny w Katowicach.
W czasie II wojny światowej pracował najpierw w Krakowie i Warszawie, a po powstaniu warszawskim w Częstochowie. W 1945 na krótko powrócił do Katowic na piastowane tam uprzednio stanowisko, ale wkrótce wyjechał do Poznania, gdzie objął katedrę Mikrobiologii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1946 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1957 zwyczajnego. W 1959 przeszedł na emeryturę.
Ożenił się z Marią (1895–1974), córką Antoniego Borzuckiego, z którą miał dwójkę dzieci: Antoniego i Krystynę.
Zmarł w Poznaniu, spoczywa w grobie rodzinnym na cmentarzu Junikowo w Poznaniu (pole 9 kwatera 1-2-10).
Osiągnięcia Opublikował około 50 rozpraw naukowych, związanych z taką tematyką, jak: krętek choroby Weila, krętek kiły, promieniowiec promienicy. Podejmował próby hodowli wirusa żółtaczki zakaźnej. Opracował autoszczepionki dla celów terapeutycznych wybranych przewlekłych chorób bakteryjnych u ludziKatedra i Zakład Mikrobiologii Lekarskiej UAM, Historia Katedry. Opublikował dwa podręczniki akademickie: Krótka metodyka badań bakteriologicznych (1924) i Zarys mikrobiologii lekarskiej (1950).
Ordery i odznaczenia