23 lipca zastąpił go płk Siemion Pawłowicz Storożełow. Pozostała w rezerwach Frontu Zakaukaskiego do sierpnia, kiedy to została przydzielona do 9. Armii w Północnej Grupie Sił na tym samym froncieSharp, „Red Swarm”, s. 133..
Szlak bojowy Po utworzeniu dywizja służyła na Kaukazie pod bezpośrednim dowództwem Frontu Zakaukaskiego aż do lata 1942 roku, kiedy to została przeniesiona najpierw do Północnej Grupy Sił tego frontu, a następnie do 9. Armii. Po wycofaniu się Grupy Armii Niemieckiej z KaukazuDavid M. Glantz, To the Gates of Stalingrad, University Press of Kansas, Lawrence, KS, 2009, s. 416, 423, 433. w styczniu 1943 roku dywizję przeniesiono do 58. Armii, a kilka miesięcy później do 37. Armii na froncie Północno-Kaukaskiego. W lipcu przesunęła się na północ, by dołączyć do Frontu Południowego, gdzie w połowie września została przydzielona do 63. Korpusu Strzeleckiego w 44. Armii, gdy Front (wkrótce przemianowany na 4. Ukraiński) walczył w południowej Ukrainie, docierając ostatecznie do lądowych szlaków na KrymieCombat Composition of the Soviet Army, 1942, p. 242.. Dywizja brała udział w ofensywie, która wyzwoliła ten region w kwietniu i maju 1944 roku, w składzie 51. Armii i zdobywając tym samym Order Czerwonego SztandaruRobert Forczyk, Where the Iron Crosses Grow, Osprey Publishing, Oxford, UK, 2014, s.