Ciągnąca się za nim opinia wroga ludu i władzy ludowej zaciążyła na jego dalszym życiu, szykany i utrudnienia w zatrudnieniu były przyczynami trudności w utrzymaniu zatrudnienia i częstych zmian miejsca pracy.

Zaprzestanie nękania i prześladowania przez organy bezpieczeństwa nastąpiło w 1974 roku. Od 1977 do 1990 gdy przeszedł na emeryturę, już bez przeszkód pracował w Wojewódzkim Zakładzie Inwestycji Rolniczych w Ciechanowie.

Po roku 1989, w oddał się działalności kulturalnej i społecznej. Zaangażował się w działalność organizacji kombatanckich, w szczególności Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych oraz Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. W strukturach ZŻNSZ pełnił funkcje: przewodniczącego Zarządu Koła w Mławie (1994–1998), sekretarza Rady Naczelnej Związku (1994–1998), przewodniczącego Sądu koleżeńskiego przy Zarządzie Stołecznym (od 2002) oraz członka prezydium Zarządu Głównego (od 2005). Współpracował z Instytutem Pamięci Narodowej. W latach 1992–2003 był organizatorem licznych sympozjów naukowych o tematyce związanej z polskim podziemiem niepodległościowym. Z jego inicjatywy powstały obeliski i tablice upamiętniające żołnierzy NZS m.in. w Gąsewie Poduchownym, Mławie, Lipowcu Kościelnym oraz pod Niedziałkami.