Inicjatywa powstania obecnego budynku kościoła wiąże się z Dietrichem von Schliebenem, a prace prowadzone były w czterech etapach. W latach 1593–1607 nastąpiła budowa wschodniej części nawy, razem z zakrystią. Rozbudowy dokonano w latach 1698-1699 z inicjatywy Zygmunta von Egloffsteina, kolejnego właściciela dóbr sorkwickich. Wieża została dostawiona w latach 1701-1712, a ostatni etap budowy obejmował okres 1750-1777, kiedy to ujednolicono wygląd okien położonych w nawie.
Architektura Kościół jest budynkiem orientowanym, powstałym z kamienia polnego oraz cegły. Fasadę otynkowano, z wyjątkiem wieży. Bryła świątyni jest jednorodna, zaprojektowana w układzie salowym na planie prostokąta. Wnętrze zostało przykryte sklepieniem kolebkowym pozornym, które podpierają kolumny jońskie. W zakrystii zastosowano sklepienie krzyżowe.
Wieża rozmieszczona została po zachodniej stronie budowli, zakrystię umieszczono w części północnej, a kruchtę wejściową - w południowej. Korpus kościoła podparty został przez skarpy w narożnikach i nakryto go dwuspadowym dachem, natomiast wieżę – dachem namiotowym. Pokrycie dachów wykonano z ceramicznych dachówek.
Elewacje budynku są gładkie, w ścianach znajdują się okna o półpełnym łuku.