Charakterystyka utworu Corneille wbrew oczekiwaniom publiczności i modzie wybrał temat nie z historii starożytnej, ale z mitologii uwypuklając w barokowy sposób jego okropność. Uważał, że widownią wstrząśnie groza spektaklu, który przedstawia zbrodnię w triumfalnym rydwanie. Częściowo Medea tkwi jeszcze w świecie komedii. Jazon – łowca królestw – przypomina wcześniejszych, komediowych, bohaterów Corneille’a, uganiających się za majątkiem, choć przemawia może z większą swadą i samochwalstwem. Główna bohaterka staje poza dobrem i złem. W imię należnych je praw przeciwstawia się krzywdzicielom, licznym wrogom i utartym sądom. Nie pozwala sobie na słabość. Ostatecznie ulatuje w przestworza, ku wolności. Swoim zbrodniczym postępowaniem spycha Korynt w absurd i zwycięża. Zdaniem badaczy Medea, czarny anioł, nie reprezentuje poglądów Corneille’a na temat prawdziwego bohaterstwa. Dramaturg daje w jej postaci próbę przedstawienia heroicznego stoicyzmu, z którego się ostatecznie wycofa. Potężną indywidualność głównej bohaterki dramatu będzie jednak w nowych wariantach w kolejnych sztukach rozwijał.
Przypisy . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a Corneille’a Kategoria:Utwory literackie oparte na mitologii grecko-rzymskiej Kategoria:Utwory literackie z 1635 Kategoria:Utwory literackie z 1639