Po II wojnie światowej Lwów nie znajdował się już w obrębie państwowości polskiej, a lwowianie pamiętający mowę zostali rozproszeni po całej Polsce.
Przedwojenna polszczyzna Lwowa Przedwojenny język polski we Lwowie był niejednolity, odzwierciedlał rozwarstwienie społeczne. Na podstawie różnic geograficznych i społecznych można wyróżnić następujące warianty polszczyzny Kresów południowo-wschodnich: gwary chłopskie łączące różne polskie cechy gwarowe, ale wykazujące duże zróżnicowanie w zależności od wsi regionalny wariant polszczyzny ogólnej w odmianie potocznej, z większym lub mniejszym natężeniem cech kresowych, używany przez mieszkańców wsi i przysiółków szlacheckich oraz przez młode pokolenie dialekt kulturalny Lwowa używany przez inteligencję oraz szlacheckie ziemiaństwo osiadłe w mieście stanowiący regionalny wariant polszczyzny ogólnej w odmianie kulturalnej z pewną domieszką cech kresowych. gwarę miejską Lwowa (bałak) – język codzienny ludności niewykształconej, batiarów, przede wszystkim ubogiej ludności przedmieść pochodzenia polskiego, ukraińskiego i żydowskiego.